Jak liczymy?
powierzchnia ściany = długość × wysokość − otwory bloczków na m² = 1 ÷ ((długość + spoina pionowa) × (wysokość + spoina pozioma)) [w metrach] sztuki = powierzchnia × bloczków na m² × 1,03 (3% na docinanie)
Zużycie zaprawy zależy od grubości spoiny i grubości ściany. Przy murowaniu na klej cienkowarstwowy jest kilkakrotnie niższe niż przy zaprawie tradycyjnej – to jeden z powodów, dla których beton komórkowy i silikaty muruje się właśnie tak.
Ile bloczków na metr kwadratowy
| Materiał i wymiar | Sztuk na m² |
|---|---|
| Beton komórkowy 59 × 24 cm | ok. 7 |
| Silikat 25 × 22 cm | ok. 18 |
| Pustak ceramiczny 25 × 24 cm | ok. 16 |
| Cegła pełna 25 × 6,5 cm, spoina 12 mm | ok. 50 |
| Bloczek fundamentowy 38 × 24 × 12 cm na płasko (ściana 24 cm), spoina 12 mm | ok. 19–20 |
Klej cienkowarstwowy czy zaprawa tradycyjna
- Klej (spoina 1–3 mm) – wymaga bloczków szlifowanych o dokładnych wymiarach. Mniej materiału, mniej mostków termicznych, szybsze murowanie i mniej wilgoci wnoszonej w ścianę.
- Zaprawa tradycyjna (spoina 10–15 mm) – konieczna przy cegle i pustakach o mniej dokładnych wymiarach. Wybacza nierówności materiału, ale zużycie jest wielokrotnie wyższe.
Pierwsza warstwa zawsze na zaprawie tradycyjnej, niezależnie od materiału. Trzeba nią wypoziomować ścianę względem fundamentu – na kleju nie da się wyrównać żadnych różnic.
O czym się zapomina przy zamówieniu
- Nadproża nad każdym otworem, dobrane do rozpiętości i obciążenia.
- Kotwy i łączniki do połączenia ścian działowych z nośnymi.
- Zbrojenie spoin – pod oknami i przy długich ścianach.
- Bloczki połówkowe i narożne – kupienie ich gotowych bywa tańsze niż docinanie całych.
- Izolacja pozioma pod pierwszą warstwą – papa lub folia, bez niej ściana będzie podciągać wilgoć.